amputacja podudzia

 

Protezowanie podudzia:

  • Każda proteza składa się z leja, wkładki pionizacyjnej, elementu goleni, stopy i pokrycia kosmetycznego
  • lej PTB (patellar tendon bearing) – z podparciem na półeczce podrzepkowej (pod więzadłem właściwym rzepki), tylna ściana leja wpukla się przypierając kikut do miejsca podparcia, dodatkowo pasek nadkolanowy. Nadaje się do kikutów średnich i długich. Lej obejmuje połowę rzepki.
  • lej PTS (prothese tibiale supracondylienne) – lej pokrywa górną powierzchnię rzepki i kłykcie kości udowej, dzięki czemu niepotrzebne jest dodatkowe zawieszenie. Stosowany w przypadku krótkich kikutów i u kobiet (z powodów estetycznych). Daje większą stabilizację, nie pozwala jednak na pełny wyprost kolana i skraca krok.
  • lej KBM (Kondylen Bettung Muenster) – obejmuje kłykcie kości udowej (podwyższone krawędzie boczne leja), dawniej stabilizowany klinami mocowanymi przyśrodkowo, obecnie za pomocą specjalnej konstrukcji górnej części leja. Nadaje się do wszystkich kikutów, również krótkich. Nie potrzebuje paska nadkolanowego.
  • W przypadku bardzo krótkich kikutów można zastosować tulejkę udową. Również zastosowanie leja z trzpieniem i zamkiem blokującym pozwala na dostosowanie protezy do krótkiego kikuta.
  • Każdy lej musi być pełnokontaktowy – zapobiega to ruchom kikuta względem leja.
  • Standardowa stopa protezowa SACH (solid ankle cushion heel) – bez stawu skokowego, drewniany rdzeń z miękkim klinem w miejscu pięty. Istnieje również szereg nowoczesnych stóp protezowych z włókna węglowego.

 

PODUDZIE

  • idealna wysokość amputacji: 1/3 bliższa do 1/2 długości podudzia, czyli około 16-19cm od szpary stawowej stawu kolanowego (ok. 10cm poniżej guzowatości piszczeli
  • kikut nie powinien być krótszy niż 6cm – w takim przypadku wyłuszczenie w stawie kolanowym lub amputacja na poziomie uda.
  • tendencja kikuta do ustawiania się z przykurczu zgięciowym
  • kikut mioplastyczy – z blizną na przedniej powierzchni kikuta, z płatem skórno-mięśniowym założonym od tyłu na przód (wg Ghormleya)
  • dłuższy kikut to większa siła i lepsza kontrola protezy, ALE strefa poniżej 1/2 długości podudzia jest źle unaczyniona – trudne warunki gojenia kikuta i częste powikłania – na tym poziomie nie należy przeprowadzać amputacji (WYJĄTEK – wolno u małych dzieci).

Komentowanie zamknięte