Proteza podudzia

Każda proteza składa się z leja, wkładki pionizacyjnej, elementu goleni, stopy i pokrycia kosmetycznego
lej PTB (patellar tendon bearing) – z podparciem na półeczce podrzepkowej (pod więzadłem właściwym rzepki), tylna ściana leja wpukla się przypierając kikut do miejsca podparcia, dodatkowo pasek nadkolanowy. Nadaje się do kikutów średnich i długich. Lej obejmuje połowę rzepki.
lej PTS (prothese tibiale supracondylienne) – lej pokrywa górną powierzchnię rzepki i kłykcie kości udowej, dzięki czemu niepotrzebne jest dodatkowe zawieszenie. Stosowany w przypadku krótkich kikutów i u kobiet (z powodów estetycznych). Daje większą stabilizację, nie pozwala jednak na pełny wyprost kolana i skraca krok.
lej KBM (Kondylen Bettung Muenster) – obejmuje kłykcie kości udowej (podwyższone krawędzie boczne leja), dawniej stabilizowany klinami mocowanymi przyśrodkowo, obecnie za pomocą specjalnej konstrukcji górnej części leja. Nadaje się do wszystkich kikutów, również krótkich. Nie potrzebuje paska nadkolanowego.
W przypadku bardzo krótkich kikutów można zastosować tulejkę udową. Również zastosowanie leja z trzpieniem i zamkiem blokującym pozwala na dostosowanie protezy do krótkiego kikuta.
Każdy lej musi być pełnokontaktowy – zapobiega to ruchom kikuta względem leja.
Standardowa stopa protezowa SACH (solid ankle cushion heel) – bez stawu skokowego, drewniany rdzeń z miękkim klinem w miejscu pięty. Istnieje również szereg nowoczesnych stóp protezowych z włókna węglowego.

This entry was posted in proteza podudzia and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Komentowanie zamknięte

ukryty